Azië in 4 maanden

Azië in 124 foto's

Wed, 03 Dec 2008 21:31:03 GMT

Beter laat dan nooit, moet je maar denken.
Na eerst anderhalve maand te hebben gewacht voordat mijn kapotte geheugenkaartje terugkwam van de datarecovery toko (en alle foto's zijn gered!), wachtte me de onmogelijke taak om uit de ruim 7000 foto's een kleine selectie te maken. Dus bij deze, meer dan 3 maanden later.

Klik hier om de fotogallerij te openen.

Ik wil graag de volgende mensen bedanken:

Iedereen die mijn weblogje heeft gelezen, vooral de mensen die een berichtje achterlieten

Pa en ma en Andrea en David voor de mailtjes, chats en telefoontjes tijdens de reis

De vele mensen die we onderweg tegenkwamen en een of meerdere dagen mee hebben opgetrokken: o.a. Feline uit Amsterdam, het jungle trek groepje, 'Mas' en vriendinnen dari Ipoh, Ed from Manchester, Rob from Canada, Jeroen en zijn vriendin met voetbalsupporterswoede uit Breda, Lloyd uit Rotterdam, Joyce uit... weet niet meer, The Banana Song girls from Canada, Robbie dari Sumatra, Roisin from Ireland (thanks for the book),...

Mr. Wan, Ibu Sen San, Amy van het reisbureau , Linda van Café Lava, Kumar and Francis, Mr. C from Lemon Grass Chalets, en vele anderen...

The journey home...

Tue, 28 Oct 2008 20:54:12 GMT

Maandag 1 september

En toen was de dag van vertrek aangebroken.

Onze vlucht vertrok om 12:45 maar we namen ruim vantevoren een taxi naar Suvarnabhumi Airport. Terwijl we door Bangkok reden nam ik stilletjes afscheid van de stad en het land De taxichauffeur gaf in het Thais de tolbedragen aan die we bij de diverse tolpoorten moesten betalen en we hielden de muntjes klaar terwijl we steeds verder de stad uitreden. Weer wat geleerd: het getal 25 is in het Thais 'yee-sib háá', maar dit kan ook afgekort worden naar 'yee-háá'

Enfin, toen waren we op het vliegveld en keken nog een keer om voordat we naar binnen liepen en onze tassen incheckten.
Eenmaal binnen de tax-free zone ging ik op zoek naar een lekkere fles tax-free whiskey en vond uiteindelijk een literfles 15-jaar oude Glenfiddich voor 1.150 baht.
Toen we door de controle bij de gate liepen, vroeg een van de douaniers aan Tjan om een van zijn souvenirs uit te pakken. Het bleek slechts om een houten tuk-tukbeeldje te gaan waarop de man zei: "Why didn't you tell me it was just a tuk-tuk?".

Tijdens de vlucht heb ik maar weinig geslapen omdat we voor de nacht uit vlogen en het continu licht was.
In München mocht onze in Bangkok ingesealde whiskey niet mee als handbaggage. Gelukkig mochten we deze wel inchecken dus na wat spullen te hebben overgeladen uit mijn kleine rugzak, ging deze met onze flessen whiskey richting baggageruim.
Even gebeld met het thuisfront om te zeggen dat we eraan kwamen.

De vlucht van München naar Schiphol ging met een soort cityhopper. Het viel ons op dat er eigenlijk verdacht weinig baggage werd ingeladen en ja hoor: op Schiphol bleek dat alle baggage die in München moest worden overgeladen, niet op de vlucht naar Schiphol zat. Vrijwel iedereen op de vlucht was baggage kwijt. We moesten dus met zijn allen naar het kantoor van de handling partner om een vermissingsformulier in te vullen. Het was al na twaalven dus er waren hier nog maar 3 medewerksters aanwezig. Gelukkig was mijn rugzak die ik in München had ingecheckt, wel meegekomen.
Ma, pa, Andrea en David en ook de aanhang van Tjan stonden al geruime tijd te wachten toen we eidenlijk door de bekende schuifdeuren naar buiten kwamen. Pa trakteerde iedereen op een kop koffie of thee en ik deelde de souvenirs uit die in mijn handbagggage zaten.

We zeiden Tjan gedag, want hij ging met zijn zus en zijn vriendin naar Arnhem terwijl ik met mijn ouders meeging naar Berghem. Onderweg naar huis had ik zoveel verhalen kunnen vertellen, maar de slaap won het van de verteldrang.

Epiloog

Een paar dagen later was ik terug op mijn kamer in Arnhem. Ik had de jetlag er inmiddels uit kunnen slapen. Onze checkinbaggage was ook thuisbezorgd en alles was nog heel. Terwijl ik mijn tas aan het uitpakken was, had ik CNN opstaan om het nieuws over de rellen in Bangkok te volgen. Toen tijdens een reclameblok een 'Malaysia, truly Asia' commercial opkwam, werd het me even teveel en heb ik misschien wel een half uur bedaarlijk zitten janken. Al meteen na aankomst in Europa had ik een verkoudheid te pakken, maar ondanks dat en het klimaatverschil drong de harde waarheid pas op dat moment tot me door: We're not in Asia anymore, Toto.

The end.

Bangkok: shoppen en durian eten

Tue, 28 Oct 2008 20:51:21 GMT

Donderdag 28 augustus t/m zondag 31 augustus

Onze laatste 4 dagen in Azië
Op het programma stond: souvenirshoppen bij MBK en Siam Square en misschien nog een dagje naar de floating market (Damnoen Saduak). Dat laatste viel af omdat het volgens verhalen ondertussen door toerisme verpest was.
We gingen terug naar First Guesthouse bij Khao San Road waar we eerder verbleven en sloten een dealtje voor 4 dagen. We kregen de kamer naast degene waar de we vorige keer sliepen.

We namen bus 15 naar Mahboonkrong (MBK), een grote mall in het centrum. We waren hier al eens eerder geweest en toen had ik in een metal art shop (waar ze beeldjes van aan elkaar gelast schrootmetaal verkopen) een gaaf Dalek-beeldje gezien. De prijs had ik toen van 1600 baht naar 1000 baht weten te krijgen en ook nu lukte dat weer. Het ding weegt wel zo'n 2 kilo en ik was bang dat mijn checkin baggage daarmee te zwaar zou worden.
Verder kochten we ladingen souvenirs voor familie en vrienden: voor mijn broertje en zusje kocht ik twee Welcoming Cats (van die gouden kattenbeeldjes met wuivend armpje dat geluk verwelkomt). Voor mijn moeder kocht ik nog een zijden kussensloop en voor ons pap een zgn. Snake Puzzle, bestaande uit een rij houten blokjes die met draaibare gewrichtjes aan elkaar vastzitten. Je koopt het als kubus van 3x3x3 of 4x4x4 blokjes maar zodra je die uit elkaar haalt is het de truc om er weer een 3x3x3 kubus van te maken. Ondanks de vele pogingen van ons pap en mijn broertje is het ze nog niet gelukt de puzzel op te lossen.

We wilden nog een keertje naar de bios. Helemaal bovenin Mahboonkrong zit de bioscoop SF City waar The Dark Knight in de VIP-zaal draaide. Omdat zelfs een VIP-kaartje omgerekend nog steeds maar 5 euro kostte, hebben we dat maar gedaan. Je mag dan in de VIP-lounge wachten waar je een welkomstdrankje krijgt, en de zaal heeft (schijnbaar) beter beeld en geluid en service bij je stoel. En lekker warme dekens, want de airco stond als gewoonlijk zo hard dat het gewoon koud werd.
Voordat de film begon verschenen de woorden "Please show your respect to the king". De zaal zat vol Fálang maar iedereen stond plechtig op terwijl een filmpje over het leven van de koning afgespeeld werd, begeleid met een stemmig muziekje.
Na wat reclame begon dus de film en hij was erg gaaf.

De volgende dag gingen we eerst naar een grote IT mall vlakbij Siam Square. Dit is in het kort te omschrijven als: een soort grote permanente HCC Dagen (uit de tijd dat het nog leuk was) in een mall van 5 verdiepingen. Errug gaaf.
Talloze keren werd ik door CD/DVD verkopers aangesproken met de vraag: "Hello sir, you want movies, music, DVD, (fluisterend) porn?"
Mijn doel was het vinden van een Asus Eee PC met 10 inch schermpje voor een leuke prijs. Dat is een soort minilaptop die toch vrij krachtig is maar heel licht en draagbaar. De leukste prijs die ik kon vinden lag rond de 18000 baht (zo'n 360 euro) maar het verschil met de prijzen in Nederland vond ik niet groot genoeg om het gemis van garantie en de kans op het moeten betalen van invoerheffing te compenseren. Maar gaaf was het wel om daar rond te lopen. Er liepen trouwens ook een stuk of wat monniken waarvan eentje vooral naar dure printers en grote plasmaschermen zocht.

Hierna zijn we naar Siam Square gelopen en daarna terug langs MBK. Daar hebben we nog durian gekocht: een grote vrucht waar echt een enorme putlucht vanaf komt. Als er op een markt een kraam met durians staat, stinkt de hele markt ernaar. Tjan had al eens eerder durian op (zijn ouders vinden het heerlijk) maar voor mij was het de eerste keer. En ik kan je zeggen dat ik er bepaald geen fan van ben: als je al door de verschrikkelijke geur kunt komen, voelt durian in je mond zo onsmakelijk zacht, alsof je iets rots aan het eten bent. Gatverdamme.

In de buurt van Khao San Road vonden we een terrasje dat een stuk goedkoper was dan de meeste bars (grote Chang voor 60 baht). Terwijl we hier zaten raakten we aan de praat met twee Quebeqouis die aan de tafel naast ons zaten. Een van hen, Boris, scheen de zoon van een bekende Canadese komiek te zijn. Hij volgde Thaise les in Bangkok en overwoog om ook aan een muay thai training te beginnen. Later kwam een Thaise kennis van de twee, een meisje genaamd Kalya, erbij zitten en met zijn vijven zijn we nog gaan poolen.
Op de laatste avond hebben we nog een laatste Chang gedronken op hetzelfde terras en weer zagen we Boris en Kalya, druk zoenend, terwijl ze ons eerder nog verzekerden dat ze 'just friends' waren

Thailand: Ao Nang, week 2: de PAD laat van zich horen

Tue, 28 Oct 2008 20:38:18 GMT

Donderdag 21 augustus t/m woensdag 27 augustus

De laatste week in Ao Nang was zo'n beetje hetzelfde als de eerste week, behalve dat we geen tours meer deden omdat we alle leuke tours al gedaan hadden. Ja, er was nog James Bond Island maar op foto's daarvan zagen we dat het niet meer was dan een strook zand met een grote rots. De strook zand was ook nog eens tot de laatste vierkante centimeter bedekt met souvenirkraampjes.

Dus werd het een week van zonnen met mooi weer, en TV kijken met slecht weer. Op een van de Thaise kanalen (ASTV) was continu een of andere demonstratiebijeenkomst te zien: ergens op een plein was een podium opgetrokken waar afwisselend artiesten speelden en dan weer een of andere kerel urenlang begon te oreren.
Het publiek bestond zo te zien uit ettelijke honderden mensen, allemaal gekleed in gele shirts en met gele bandana's om hun hoofd. Onder in beeld stonden de woorden 'Get out!' en daaronder iets in het Thais en een telefoonnummer waar je naartoe kon SMS'en. We snapten er weinig van, behalve dan dat het publiek heel volhardend was: het tafereel leek de hele week wel 24/7 door te gaan.

Toen we vanuit Bangkok naar Krabi gingen, hadden we nog tenauwernood kaartjes kunnen kopen. Om te voorkomen dat we nu naast buskaartjes zouden grijpen, ging ik op zondag per songthaew naar het busstation en knoopte er meteen een bezoekje aan Krabi Town aan vast.
Eerst naar het busstation dat voorbij Krabi Town lag. In de songthaew stapten onderweg 2 Thaise meisjes in die me goeiendag wensten en vroegen waar ik vandaan kwam, waar ik verbleef, etc. Toen ik zei dat we in J Mansion zaten, zei een van de twee dat de eigenaar van J Mansion haar oom was.

Bij het busstation kocht ik kaartjes en moest eventjes wachten voor een songthaew terug naar Krabi Town. Er was hier niet zo gek veel te doen, op de markt heb ik appels gekocht waarbij mijn beperkte kennis van het Thais toch nog goed van pas kwam.
Verder heb ik wat CD-winkeltjes afgestruind naar een CD van een band die we op Channel V (Aziatisch muziekkanaal) zagen, maar zonder resultaat. In een kleine mall waar ook een KFC gevestigd was, liep een Vlaams gezin rond dat opmerkingen begon te maken over mijn kleding (na 4 maanden Southeast Asian laundry zat die vol gaten). Ik deed net alsof ik ze niet kon verstaan :P

Het regende die week regelmatig, maar zodra het droog werd togen we naar het strand. Een aantal masseuses probeerde met gratis ananas toeristen te paaien om in het laagseizoen toch wat te verdienen. Maar zelfs na heel veel aandringen hebben we geen massage genomen (die hadden we de eerste week in Ao Nang al gehad). Sorry, mevrouw Pong.

Op een dag zagen we op TV beelden van rellen in Bangkok waarbij een of ander gebouw bestormd werd door demonstranten met de gele shirts en bandana's die we eerder op ASTV zagen. Op een Engelstalige Thaise zender hoorden we dat het ging om een bestorming van de staatstelevisie door de People's Alliance for Democracy (PAD). Deze politieke partij had eerder opgeroepen tot het intrekken van het paspoort van voormalig premier Thaksin Shinawatra. Toen de nieuwe regering van premier Samak Sundaravej daar geen gehoor aan gaf, werd een grote sit-in demonstratie gehouden die inmiddels al 96 dagen bleek te duren. Uiteindelijk culmineerde dit in de bestorming van de staatstelevisie en bezetting van het Government House. De nieuwe regering werd beschuldigd van corruptie en samenspelen met Thaksin.
De dagen daarop begon een staking bij de State Railways of Thailand en toen ook nog de vliegvelden van Krabi, Phuket en Had Yai door stakingen en demonstraties gesloten werden, waren we heel blij dat we al buskaartjes hadden gekocht. Vooruitziende blik?
De berichten dat de PAD opriep tot een staking bij Thai Airways baarden ons wel grote zorgen: we zouden immers binnen een week met die maatschappij terugvliegen.

Op de terugreis naar Bangkok zaten we in een VIP-bus die wel relaxte stoelen had maar verder niet zoveel meer bood dan eersteklas. Laat in de avond stopten we bij de rustplaats. Hier was in heel de omgeving de stroom uitgevallen en het was dus overal pikkedonker. Binnen in het restaurant waren overal kaarsen aangestoken en we konden dit keer natuurlijk in de VIP-ruimte eten. Samen met een aantal medereizigers hebben we dus bij kaarslicht gedineerd.
Net toen we de bus weer ingingen, ging de stroom weer aan. Pas nu zagen we dat er rondom de rustplaats een hele stad met veel grote industrie lag.
Vroeg in de ochtend kwamen we aan op het Southern Bus Station in Bangkok. Alle winkels waren nog dicht, behalve de 7-eleven. Toen de ochtendkranten daar werden bezorgd kocht ik een Bangkok Post waaruit meer duidelijk werd over de demonstraties van de PAD. Er was nog steeds geen zicht op daadwerkelijke stakingen bij Thai Airways en ook de vliegvelden in het zuiden van Thailand gingen één voor één weer open.

Thailand: Koh Phi Phi

Mon, 20 Oct 2008 18:28:37 GMT

Maandag 18 augustus

We gingen 2 dagen naar Koh Phi Phi. Of eigenlijk Koh Phi Phi Don; ten zuiden van dat eiland ligt nog een eiland genaamd Koh Phi Phi Leh, maar dat is niet bewoond.
's Ochtens vroeg checkten we uit en wachtten op onze pickup naar de haven van Ao Nang. Daar gingen we aan boord van de Ao Nang Princess die dagelijks lijndiensten vaart tussen Koh Phi Phi Don en Ao Nang.
Tijdens een tussenstop in een baai voor Railay Island werden nog meer passagiers aan boord gehaald en een uur later kregen we Ton Sai Beach in zicht.

Koh Phi Phi Don is een van de plekken die in 2005 het hardst getroffen werd door de tsunami. Ton Sai Beach werd toen compleet weggevaagd en alle bebouwing die je ziet is dus hagelnieuw. Iedereen die op Koh Phi Phi Don werkt, heeft een eigen verhaal over hoe de tsunami hun leven veranderde. Zo ook Mr. Ricky, die ons bij aankomst paaide. Hiervoor had hij een longtailboot en gaf hij tours, nu werkte hij als verkoper bij een travel agent.
We informeerden bij hem naar goedkope accomodatie en regelden voor een leuk prijsje een eilandtour.

Onze accomodatie voor de komende 2 nachten was een rieten hut op Monkey Beach waar de apen rondkoekeloerden als er even geen mens in de buurt was. De kakkerlakken lieten zich zien ongeacht de aanwezigheid van mensen.
Het mooie strand in de schaduw van een gigantische rots kon net niet tippen aan de Perhentian Islands maar het was bijna perfect.

Dinsdag 19 augustus

Onze tweede eilandtour voerde langs mooie plekjes op en rond de beide Phi Phi eilanden. Er kon uiteraard weer gesnorkeld worden.
Hoogtepunt waren de Lightning Cave en Maya Bay, de plaats waar delen van The Beach werden opgenomen. Als ik m'n ogen dicht deed, zag ik Leonardo DiCaprio in zwembroek het water in duiken.
Same deal as before: lunch, fruit en water waren inbegrepen.

We hebben de omgeving van Ton Sai village nog verkend. Dit toeristencentrumpje bestrijkt een dunne strook land en omdat het zo laag ligt, was het destijds een makkelijk slachtoffer van de tsunami. Sindsdien is niets meer hetzelfde.
Het gebouw waar vroeger een 7-eleven huisde, bood nu onderdak aan een paar kleine winkeltjes. Er werden veel gloednieuwe gebouwtjes uit de grond gestampt maar een groot deel van de markt en de restaurantjes deden zaken onder een geimproviseerd dak van zeil.

Er was een gigantisch en duur restaurant bestaande uit een groot en een klein gebouw. Vanwege het laagseizien was het grote gebouw niet in gebruik en zat het kleine gebouw ongeveer voor tweederde vol. Aan de capaciteit te oordelen zal het hier in het hoogseizoen echt ongelofelijk druk zijn.

Woensdag 20 augustus

Terug naar Ao Nang met het zusje van de Ao Nang Princess. We ontmoetten aan boord twee Brabantse meisjes die opgelucht waren dat ze eindelijk weer eens 'houdoe' tegen iemand konden zeggen.
De route was hetzelfde als op de heenweg, alleen was het nu laagtij en kon de boot niet de haven van Ao Nang in. Er kwamen een aantal longtail boats langszij en we klauterden met onze baggage op de rug de hevig deinende bootjes. En we waren weer terug. Meneer J van J Mansion zag ons graag terug voor nog een hele week, maar hij gaf ons dit keer wel een kamer met een iets minder gunstige ligging.

Toen begon onze laatste week voordat we voor de 6e en laatste keer naar Bangkok zouden reizen.

Thailand: Ao Nang, Four Islands tour en sea kayaking

Mon, 20 Oct 2008 18:25:55 GMT

Maandag 11 t/m zondag 17 augustus

De volgende ochtend kwamen we om iets voor 7 aan op het busstation van Krabi Town. Alle faláng werden meteen een van de travel agencies ingeloodsd want we moesten volgens het personeel nog even wachten voordat de songthaews (pick-up trucks geconverteerd voor personenvervoer) kwamen die ons of naar Krabi Town of naar Ao Nang konden brengen. Ao Nang heeft een stuk meer strand dan Krabi town dus was de keus snel gemaakt. Na een kwartiertje kwam de songthaew en voor 60 baht per persoon werden we in 20 minuten via Krabi Town naar Ao Nang gereden.

we troffen het wel: de andere passagiers waren een in Saudi Arabië woonachtige Brit en zijn Thaise vriendin, en twee Franse jongens die in Singapore woonden. Dit leidde tot een heel interessant gesprek.
Bij aankomst in Ao Nang bleek dat de twee Fransen hetzelfde hotel op het oog hadden als wij, dus begon het spelletje 'kaap mogelijk de laatste vrije kamer weg voor de neus van andere toeristen'. Het hotel, genaamd J Mansion, had gelukkig nog meerdere twin-bedkamers vrij. Onze kamer (nummer 404) bleek gelukkig wel te bestaan. /nerdgrap

En het was een goede keuze: voor 500 baht per nacht een ruime kamer met 2 aparte bedden, TV, koelkast, airco ennn.... een warme douche! Het kon niet op, want de kamers werden dagelijks schoongemaakt en de bedden om de paar dagen verschoond! Het zal niemand verbazen dat we naar aanleiding hiervan besloten onze reismanoeuvres wat te beperken en lekker lang in Ao Nang bleven.

Nou is het strand bij Ao Nang niet zo heel veel soeps, het water is troebel en vergeven van dode planten en kwallen. Gelukkig is er in de omgeving genoeg te doen: we hebben in onze eerste week in Ao Nang een zgn. 4 Islands Tour gedaan. Je gaat dan met een grote longtailboot met een hele groep een dag op pad en krijgt eten, fruit en water. Ook snorkelspullen worden geleverd.
De tour ging eerst langs Railay Island, een landtong die door een rotsformatie gescheiden wordt van de rest van het vasteland. Hier op Princess Beach (een waar paradijselijk strand) konden we zwemmen, zonnen en de Princess Cave bekijken.

Daarna ging het door naar Chicken Island waar we in een diepe baai stopten om een half uur te snorkelen. Dit was echt geweldig! Met je snorkelgear van de boot afspringen en in het kraakheldere water midden tussen de prachtige vissen terechtkomen. Tjan deed ook nog een zwemvest aan, onder het mom 'dan hoef je niet zoveel moeite te doen'. Jaja :P
Terug op de boot kwamen we erachter dat we niet de enige Nederlanders waren: er was ook een jong stel uit Oegstgeest ("Daar heb ik geloof ik wel eens een boek over gelezen.") die lekker samen op vakantie waren. Het meisje kon vanwege haar uiterlijk rekenen op veel aandacht van Thaise jongens die ongegeneerd lieten merken zelden zo'n mooi blond meisje te hebben gezien.
De tour ging nog verder Chicken Island op en naar nog een ander eiland.

De dag daarop zijn we gaan kayaken in Ao Thalane, een baai in de buurt. Ook hier werd ons in eten, fruit en water voorzien. Na een rit door het prachtige landschap kwamen we bij de baai waar we met een hele groep (onder andere een groep bestaande uit Spaanse stelletjes die ab-so-luut niet konden kayaken).
De tocht voerde door prachtige baaien en een rivier die aan alle kanten begroeid was. Het stikte in dit gedeelte wel van de muggen maar de gids verzekerde ons dat er geen gevaar voor malaria was.
Toch maar even DEET opgedaan.
Net na de lunch raakte ik in gesprek met Engels/Thais stelletje (Póph en Mason) over de Thaise taal en ik liet Póph de oefeningen die ik had gedaan in een poging om Thais te leren lezen en schrijven.

Het laatste gedeelte van de dag was zwemmen in een zoetwaterrivier. De setting aldaar was idyllisch ten top. Er hing een makaak in de bomen boven ons die kennelijk ooit in gevangenschap had geleefd. Hij had een veel te strak touw om zijn nek die in zijn huid sneed en hem aggressief maakte. We voerden hem wat van onze watermeloen en als dank zeek hij ons hele bord met fruit onder.

De rest van onze week in Ao Nang bestond uit: luieren, TV kijken (NHK World en Channel V!) en op het strand liggen. 's Avonds gingen we of noodle soup halen in een restaurantje, of eten bij een van de straatverkopers. Een moslimvrouw verkocht gebraden kip en de eerste keer dat ik erlangs liep greep de geur me bij m'n neusgaten en sleepte me terug als een tekenfilmfiguur. Er stonden 2 vrouwen die beiden voor 20 baht fruitshakes verkochten.

Cambodja: de terugreis naar Thailand

Mon, 20 Oct 2008 18:23:41 GMT

Zaterdag 9 augustus

En we begonnen alweer aan de reis terug naar Thailand :( Niet dat Thailand niet mooi is, integendeel. Maar Cambodja is gewoon een uniek land. We overwogen nog even om naar Vietnam te gaan, want vanuit Phnom Penh is het slechts 6 uur met de bus naar Saigon (Ho Chi Minh Stad) maar daar zouden we dan hooguit een week voor kunnen uittrekken.
Vandaag gingen we terug naar Siem Reap om daar nog 1 nachtje in de Mandalay Inn te blijven. De busrit verliep eigenlijk hetzelfde als op de heenweg: we stopten weer bij hetzelfde rustplaatsje waar dezelfde verkopers nog steeds dezelfde gefrituurde spinnen verkochten.

Aangekomen in Siem Reap werden we gepaaid door een horde tuk-tuk chauffeurs maar de wetenschap dat we maar een dag bleven en er dus geen dagtrips naar Angkor Wat ofzo uit ons gesleept konden worden, maakte ons minder interessant. Wel wisten ze een collega van hun te strikken om ons te brengen, maar ze waren natuurlijk vergeten hem te vertellen dat we maar 1 dag bleven. Die arme jongen deed heel enthousiast zijn verhaal terwijl we door de stad reden naar het hotel, maar zijn enthousiasme bekoelde toen we hem duidelijk maakten dat we alles al eerder gezien hadden.

Onze vaste eetplek in Siem Reap was er nog steeds en na het eten zijn we nog even naar de X-Bar (ofzo? iets met een X in ieder geval) gegaan waar die avond varkensraces gehouden werden. En toen onder de veren.

Zondag 10 augustus

Er zijn leukere vooruitzichten dan de weg tussen Siem Reap en Poipet voor de 2e keer te moeten afleggen. Volgens de Lonely Planet waren de goedkopere taxi's te vinden rond de nieuwe markt (Psar Leu) maar onze tuk-tuk chauffeur wist het zeker: daar waren geen taxi's meer. Hij zette ons af aan de westkant van de stad waar een paar Camry's stonden. We probeerden er nog een leuke prijs uit te krijgen maar dat was lastig gezien de verhouding toeristen/camry's. Uiteindelijk waren we alsnog minder kwijt dan op de heenweg maar toen waren we met vieren.

In tegenstelling tot de vorige keer was de weg nu kurkdroog en stoffig. Ik weet niet wat ik liever heb: of urenlang over de weg glibberen, of in 3 uur over bulten en door kuilen razen, in het stof van whatever vrachtwagen voor ons rijdt. Het laatste duurt gelukkig wel korter maar het eerste maakte me tenminste niet bijna misselijk.

En we waren weer even terug in het vagevuur van Poipet. De grensoversteek verliep dit keer voorspoedig en aangekomen in Thailand namen we meteen een taxi naar het busstation van Aranyaprathet. Niet lang daarna zaten we in een eersteklas bus naar Bangkok.
In Bangkok kwamen we weer aan op het Northern Bus Station en zonder tijd te verdoen namen we een taxi naar het Southern Bus Station (aka Satthani Sai Dai Mai) voor de bus naar het zuiden. We hadden de gaafste taxichauffeur van Bangkok: een tandeloos oud mannetje die om benzine te sparen zijn taxi met de hand naar de uitgang van het busstation duwde.

Hij slaagde erin om ons met een minuut of 20 op het Southern Bus Station te krijgen en het kostte (als ik het me goed herinner) maar iets van 170 baht.
Sai Dai Mai bus station is groter en moderner dan Mo Chit Bus Terminal en herbergt o.a. een KFC, wat internetcafé's en een stuk of 3 7-eleven filialen. Er zijn natuurlijk ook nog ticketloketten.

Het oorspronkelijke plan was om de laatste 3 weken in Phuket door te brengen maar na verhalen gehoord te hebben over de mate van toeristische overontwikkeling aldaar, besloten we op het laatste moment om in plaats daarvan naar Krabi te gaan.
Al snel bleek dat de VIP-bussen naar Krabi voor die avond uitverkocht waren en er alleen nog eersteklas plaatsen vrij waren. Zonder aarzelen hebben we die besteld en dat was maar goed ook want toen we een uur later weer langs het loket liepen, hing er een bordje dat ook alle eersteklas plaatsen uitverkocht waren. Affijn, gegeten bij de KFC en nog wat geinternet en even wat voer ingeslagen bij de 7-eleven.
De bus vertrok om 19:30 en rond 19:00 uur hadden we al zo'n beetje plaats genomen. Het was een dubbeldeks bus, redelijk comfortabel en we kregen meteen plaids om alvast een dutje te doen.

Midden in de nacht werden we gewekt omdat we bij de rustplaats aangekomen waren alwaar we gratis eten kregen. Het restaurant hier was opgedeeld in de busklassen die er waren: de VIP-reizigers zaten in het sjiekste gedeelte, en wij natuurlijk in het eersteklas-gedeelte. Hier stonden kannen water en potten rijst op tafel en zodra aan een tafel reizigers hadden plaatsgenomen werden schalen met vlees en groenten neergezet. Iedereen aan de tafel nam een taak op zich: de een schonk water in voor iedereen, de ander schepte rijst op en weer anderen verdeelden het eten op de schalen. Het eten was wel te doen maar natuurlijk niet om over naar huis te schrijven. Bovendien moesten we het binnen 20 minuten naar binnen werken en toen weer de bus in.

Phnom Penh deel 3: National Museum en shooting range

Fri, 10 Oct 2008 16:26:04 GMT

Donderdag 7 augustus

Met nog twee dagen te gaan in Phnom Penh was het Nationaal Museum zo'n beetje het enige dat we nog niet gezien hadden. Het was op loopafstand van ons guesthouse dus 's ochtends togen we er naartoe. Het museum staat pal naast het paleis en we waren er al een paar keer langs gelopen/gereden.

Toen we naar de ingang liepen, kwam een klein straatmeisje op ons af. Ik zei dat ik geen geld ging geven, maar wilde ze misschien een appel? Ja, dat wilde ze wel en toen ik uit mijn rugzak een van mijn appels tevoorschijn haalde en aan haar gaf, stroomden nog meer meisjes toe, sommigen met babytjes op hun arm. Binnen no-time was ik door mijn appels heen :(
Het was wel heel schattig om te zien hoe de kinderen hun appels op hun hoofd plaatsten en er trots mee wegliepen.

Binnen kun je letterlijk honderden boeddhistische en hindoeïstische beelden zien; scenes uit de Cambodjaanse versie van het Ramayana-verhaal (hier het Reamker-verhaal geheten) en afbeeldingen van Cambodjaanse mythen. Er staan veel beelden die afkomstig zijn uit de Angkor tempels.
In het museum delen ze bloemetjes uit die je dan kunt offeren bij een boeddhabeeld naar keuze.

Zo tegen de middag waren we klaar in het museum. De hele dag stortregende het met tussenpozen en Tjannie besloot het erbij te laten. Op de terugweg naar de guesthouse raakte ik in gesprek met een tuk-tuk chauffeur en vroeg hem hoeveel het zou kosten om naar de shooting range te gaan. Dit was een van de items die alle tuk-tukchauffeurs op hun menu hadden staan. Hij vertelde me dat je daar met echte Kalashnikovs en zelfs bazooka's kon schieten. De volgende dag zou onze laatste in Phnom Penh zijn en what the heck, ik had toch niks beters te doen. We kwamen een leuk prijsje overeen en we spraken af dat hij me de volgende ochtend om 9 uur zou ophalen voor het guesthouse.

Daarna ging Tjan terug naar de guesthouse en ging ik even later nog op zoek naar wat te eten. Net voorbij het National Museum kwam ik in een Cambodjaans restaurantje dat vol toeristen zat. De kaart was ook in het Engels en Frans, niet in Khmer, en de prijzen waren eerlijkgezegd ook wel aan de toeristische kant. Maarja, ik bestelde een lekker bord Luk Lak en het smaakte goed.

Verder zijn we nog even naar het dichtstbijzijnde winkelcentrumpje geweest (Pencil Supercenter) waar de aldaar gevestigde supermarkt nog druk verbouwd werd. Elke keer dat we er kwamen stond het security-hokje (waar je je tas moest afgeven) op een andere plek.

Vrijdag 8 augustus

De tuk-tuk chauffeur van gisteren stond klaar en we gingen onderweg naar de shooting range (sorry, Mr. Wan!). Het lag een eindje buiten de stad en de rit voerde eerst door de binnenstad van Phnom Penh, daarna door een paar straatarme wijken en uiteindelijk kwamen we in het platteland terecht. Het regende nog steeds constant en de weg was modderig en glad.
Een eindje buiten de stad reden we de basis van de 911e Special Forces divisie op. De wachter bij de poort salueerde naar mijn chauffeur, die zich desalniettemin niet helemaal op zijn gemak leek te voelen. De gastvrijheid van de militairen zal wel aan verandering onderhevig zijn afhankelijk van de politieke situatie.

We passeerden wat loslopende koeien en trainende commandotroepen en kwamen uiteindelijk aan bij de shooting range waar op uitgestalde bommen en raketten de woorden 'Welcome' en 'Thank you' waren geschilderd.
Op dat moment vertrokken net twee jonge toeristes en was ik even de enige aanwezige Barang tussen een stuk of 8 Khmer die wat liepen te lanterfanten en grapjes maakten met elkaar, en zich af en toe met mij en mijn chauffeur bemoeiden.

Een man die naar ik vermoed de eigenaar of beheerder van de shooting range was, kwam op me af met een prijslijst en leidde me naar de wapenrekken aan de muur waar hij zijn handelswaar begon aan te prijzen. De meeste wapens kostten $40 per clip, wat in het geval van de Kalashnikovs, PPSh, M1 Carabine, M16 etc. 30 kogels inhield. De shotgun ging met 6 shells per ronde en de M60 kostte $60 voor een band van 100 kogels. Dan was er nog het klapstuk (hihi): de bazooka, die $60 dollar per schot kostte.
Op de grond stonden een paar povere Kalashnikov-varianten. Toen ik informeerde naar de prijs bezweerde de man me dat het onverstandig was om daarmee te schieten. De originele Kalashnikov was veiliger (maar uiteraard duurder). Nou, vooruit: 30 schoten met een originele AK-47 a $50. Ik overhandigde het geld waarop de beheerder quasi-officieel mijn 'bestelling' noteerde en een van zijn ondergeschikten een clip met 30 kogels prepareerde.

De beheerder haalde twee gehoorbeschermers en wenkte me hem te volgen naar de afgesloten range. Dit was niet meer dan een schietbaan tussen 4 muren met een enigszins geluidsdichte deur van plexiglas. Ik waande me in een guerilla-trainingskamp. Aan het eind van de lange bakstenen ruimte lag een grote stapel hooibalen tegen de muur met, voor de vorm, een doelwitkarton dat niet verwisseld werd tussen schietbeurten.
De beheerder instrueerde me kort in het gebruik van het wapen en toen ik het op het doel richtte en de schiethouding aannam, duwde hij met gestrekte armen tegen mijn rug om me op te vangen voor het geval de terugslag iets te zwaar was. Dat bleek echter mee te vallen en na een paar schoten liet hij me los.

Het schieten was erg gaaf maar helaas waS het niet meer dan lekker testosteronistisch knallen. Ik kon amper zien of ik raak schoot: het enige zichtbare resultaat van mijn schoten waren stofwolkjes die bij elke inslag opstegen uit de muur van hooibalen. Het doelwit stond te ver weg om iets te kunnen zien.
Na een schot of 10 schakelde de beheerder het wapen over van handmatig naar automatisch. Dat was ietsje te veel voor me en in salvo's van 3-4 schoten hield ik het wapen met geen mogelijkheid onder controle. Dus schakelde hij het weer terug naar handmatig en verschoot ik de rest van mijn $50 in het hooi.

Inmiddels hadden zich meer toeristen bij de shooting range gemeld, waaronder twee maffe Duitsers met Same Same t-shirts, en een Amerikaanse familie. Van die laatsten waren het vooral de vader en hun oudste zoon (een dik joch van rond de 16) die glunderden bij het horen van de schoten.
De Duitsers gingen aan de slag met shotguns en een PPSh (soort van Russische tommygun) maar de Amerikanen kozen voor het grotere werk: na eerst allebei met een Kalashnikov te hebben geschoten, popelde de zoon, gadegeslagen door zijn enthousiaste vader, om de M60 eens te proberen. Toen hij daarmee schoot, bolden de plexiglas deuren van de afgesloten schietbaan op van het geluid.

Helaas was de munitie voor de M16 op maar ik mocht er wel mee poseren. De beheerder had zijn aandacht inmiddels verplaatst naar de Amerikanen maar een ander personeelslid wilde wel de foto's maken. Bij elk wapen dat ik vasthield en bij wijze van pose naar de camera richtte, grapte hij: "Nooh, please don't shoot me!"

Na even het geknal van de Duitsers en Amerikanen te hebben aanschouwd (het leek wel de Tweede Wereldoorlog :P) besloot ik nog even wat dollars te verschieten met de M1 Carabine. Dit is een automatisch geweer gebaseerd op de bekende M1 Garand uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Hiervoor gingen we naar de outdoor range en ook hier ging het meer om het knallen dan om raak kunnen schieten. Er liepen een paar fazanten los rond de range en er werd gegrapt dat je ze voor $50 per stuk als doelwit kon gebruiken.

Affijn, al met al heb ik ruim een uur op de shooting range doorgebracht en heb nog een kogelhuls van een AK-47 (7.62mm) mee kunnen nemen. Mocht eigenljk niet en ze werden ook heel zenuwachtig toen ik een foto wou nemen van een doosje munitie.
De terugrit was hetzelfde als de heenrit, alleen dan in omgekeerde volgorde he. Bij aankomst bij de Okay Guesthouse kreeg mijn chauffeur zijn welverdiende $15 en zeiden we elkaar gedag.
Later op de dag heb ik nog een pizza gegeten langs Sisowath Quay en hebben we de busrit voor de volgende dag geboekt.

Phnom Penh deel 2: stadstour en verhuizing naar riverside

Mon, 29 Sep 2008 19:06:51 GMT

Dinsdag 5 augustus 2008

's Nachts werden we een paar keer wakker van ruziende katten in de gang van de guesthouse die continue op een metalen altaartje sprongen dat op de grond stond. Een ontzettende teringherrie dus.
's Ochtends vroeg op om nog even te ontbijten bij het meer, maar toen ik het restaurant in liep zag ik dat al het personeel nog lag te snurken in hun hangmatten. Toen er twee meisjes voor ontbijt het restaurauntje inliepen, werden ze op magische wijze ineens wakker. Het enige goede aan dit guesthouse was het uitzicht op het terras aan het meer, maar dat mocht er dan ook zijn. Hier heb ik als vanouds banana pancake gegeten. Om kwart voor 8 stond Mr. Wan al voor ons klaar. Toen we op weg gingen vroeg hij welke dingen we wilden zien en we kwamen uit op (in die volgorde): Killing Fields, Tuol Sleng museum, Wat Phnom en het Royal Palace.

Eerst op het programma stond dus het Choeung Ek Genocide Center, op de plek van een van de massa-executievelden die door de Rode Khmer werden gebruikt. Dit was ook de plaats waar vee massagraven zijn gevonden. De meeste zijn nu opgegraven en de stoffelijke resten die erin lagen hebben een waardigere rustplaats gekregen. Het lag een eind buiten de stad en we waren zo tegen 9 uur daar. Bij binnenkomst (na betaling van $2 voor een kaartje) is het eerste wat je ziet de grote glazen stupa. Een stupa is een Boeddhistisch heiligdom dat vaak relikwieen of stoffelijke resten van overledenen bevat. De stupa van Choeung Ek is bedoeld ter herinnering van de slachtoffers van de Angkar (zoals de regering onder de Rode Khmer heette). Binnenin liggen op houten platen talloze schedels en botten, gecategoriseerd op geslacht en/of leeftijdsgroeep van de personen aan we ze behoorden. Daaronder liggen nog wat stapels kleren die naast de massagraven zijn gevonden.

Aan weerskanten van de glazen stupa loopt een pad dat langs een aantal massagraven leidt. Iets verderop staat een kiosk waar in woord en beeld wordt duidelijk gemaakt wat zich op deze plek heeft afgespeeld.
We liepen langs een aantal van de opgegraven massagraven. Hier en daar lagen nog wat beenderen opgestapeld op de grond of tegen een boom geleund.

Achter de omheining liepen een aantal kinderen die om geld of voedsel vroegen. Hier en daar waren gaten onder het hek gemaakt waar enkele kinderen onderdoor waren gekropen. Ze spraken net als de meeste kinderen in Siem Reap nog verrassend goed Engels.

Toen we het Choeung Ek terrein grotendeels bekeken hadden, liepen we terug naar de ingang waar Mr. Wan zijn tuk-tuk had verplaatst naar de schaduw van een boom op de inmiddels volgestroomde parkeerplaats. We gingen meteen op weg terug naar Phnom Penh.

De Tuol Sleng gevangenis (nu ook wel Tuol Sleng Museum genoemd) is een voormalige middelbare school in Phnom Penh die door de gevreesde geheime dienst S21 van de Rode Khmer werd gebruikt als centrum van hun 'informatievergaring'. Tienduizenden mensen zijn hier gevangen gezet en hebben onmenselijke leefomstandigheden en dagelijkse martelingen doorstaan. Je werd hierheen gebracht als de Angkar het nodig vond om informatie, danwel een schuldbekentenis uit je te krijgen. Maar meestal werd niet zoveel waarde gehecht aan de inhoud van die bekentenissen en werden mensen nodeloos doodgemarteld. Uiteindelijk hebben slechts zeven gevangenen de verschrikkingen overleefd.

Op de binnenplaats staan borden met daarop de 10 regels voor gevangenen ten opzichte van hun cipiers: het was ten strengste verboden om ongehoorzaam te zijn, om te praten voor je iets gevraagd werd, om de ondervragers tegen te spreken, en als een gevangene zijn behoefte moest doen, moest hij eerst om toestemming smeken.

Tuol Sleng is met opzet grotendeels in dezelfde staat behouden als het was ten tijde van het bewind van de Angkar.
Op de celmuren hangen foto's van gevangenen die, vastgebonden op hun bed, zijn gemarteld. Onder het bed ligt een grote plas bloed. Dan realiseer je je dat in de kamer waar je staat, precies zo'n zelfde bed staat en het ingetrokken bloed nog altijd in de tegels zit. Soms zitten de bloedspatters zelfs op het plafond. Die confrontatie met de werkelijkheid slaat in als een bom.

De vier gebouwen (building A, B, C en D) zijn aan de buitenkant nog steeds bedekt met razorwire (prikkeldraad, maar dan met kleine mesbladen in plaats van gepunt staaldraad) en in gebouwen B en C zijn de claustrofobische cellen van hout en baksteen nog intact. Gebouw D bestaat grotendeels uit expositieruimte: op een verdieping worden verhalen verteld van voormalig-Khmer Rouge soldaten en hun familieleden, in een andere ruimte hangen verhalen over een aantal slachtoffers.
Dan zijn er natuurlijk de bekende 'mugshots' van de binnengebrachte gevangenen in gebouw C. Op hun gezichten is sterke emotie af te lezen: de een is doodsbang en wanhopig, de ander kijkt moedig de camera in, de onderdrukkers trotserend. Er hangen ook foto's van vrouwen die bij hun gevangenzetting zwanger waren en in Tuol Sleng een kind hebben gebaard.
Een van de zeven overlevenden van Tuol Sleng was kunstenaar en heeft in diverse schilderijen de omstandigheden en martelpraktijken beschreven. Deze hangen in gebouw B en C.
Het enige dat nog herinnert aan de oorspronkelijke functie van het geheel, zijn de schoolborden op de 3e verdieping van gebouw A.

Een bezoek aan de Killing Fields en Tuol Sleng op 1 dag gaat je niet in de koude kleren zitten. Toen we alweer op weg waren naar Wat Phnom bleef het enge gevoel van de Tuol Sleng gevangenis me bekruipen.
Wat Phnom is een grote tempel op een kunstmatige heuvel. Phnom Penh heeft zijn naam hieraan te danken: de tempel is lang geleden opgericht door een rijke weduwe die Daun Penh (moedertje Penh) genoemd werd. Het woord Phnom betekent heuvel.

Het was ondertussen begonnen met regenen en Mr. Wan deed gauw de regenzeilen van zijn tuk-tuk naar beneden. Aangekomen bij wat Phnom was het nog steeds niet opgehouden en helaas hadden we onze regenjassen niet bij zodat we al gauw zeiknat waren.
We hadden van een aantal mensen gehoord dat de trap naar Wat Phnom vol zou zitten met bedelaars, maar die dag hadden ze kennelijk iets anders te doen. Na de tempel op de heuvel te hebben bekeken liepen we nog de heuvel rond. Aan de andere kant van de heuvel was een pleintje met een kiosk waaronder een horde Cambodjanen beschutting hadden gezocht. Een eindje verderop stond een olifant die ritjes gaf maar nu net een douche kreeg van zijn verzorger.
Op de helling van de heuvel ligt een gigantische klok waarvan de wijzers het echt doen.

Het Royal Palace was als laatste aan de beurt. Helaas regende het nog steeds. De entree van het paleis was $6, een stuk duurder dan we verwacht hadden.
Het paleisterrein bestaat uit twee gedeeltes: een groot open terrein en een kleiner gebied tussen de binnenmuren. Het grote terrein bevat onder andere enkele regeringsgebouwen en de troonhal. Het kleine gedeelte bevat enkele stupa's en beelden van overleden koningen, een miniatuur van Angkor Wat (net als het Grand Palace in Bangkok), en de Silver Pagoda. De laatste dankt zijn naam aan het feit dat de vloer is bedekt met tegels die elk 125 gram zilver bevatten. In deze hal staan ook talloze kostbare beelden.
Op het kleine terrein staat ook het Franse Paviljoen: een gebouw dat door Napoleon de Derde aan de koning van Cambodja geschonken werd. Het verkeert echter in slechte staat.

Ook mooi is een tempeltje dat omringd is door bomen. Richting de uitgang bevindt zich nog een zaal met een tentoonstelling over de kroningsceremonie van de huidige koning Sihamoni.

Het liep intussen al tegen zessen en we wilden terug naar de guesthouse. Nouja, ondertussen hadden we besloten dat we de volgende ochtend meteen zouden uitchecken. Zo kreeg Mr. Wan toch nog een kans om ons naar z'n commissieguesthouse te brengen aan de riverside. Dit was vlak in de buurt van het paleis dus gingen we meteen daarheen. Na een kamer te hebben bekeken, maakten we een reservering voor de volgende dag. Mr. Wan zou ons er gratis heenbrengen, daarvoor kreeg hij immers betaald door het guesthouse.

Zo, dat was geregeld en nu gauw terug naar het krot waar we nog 1 nacht zouden blijven. Tjan vierde dit heugelijke feit door nog even vakkundig de deur van de badkamer te slopen (per ongeluk hoor). Dus: nog even eten en internetten en dat was het alweer voor die dag.

Woensdag 6 augustus

Rond 10 uur stonden we buiten met onze tassen. Het personeel was niet zo blij dat we al zo snel weer uitcheckte en toen ze aan Mr. Wan vroegen waar ie ons heen ging brengen, zei hij wijselijk: "Naar het vliegveld".
Gauw weg uit de cul-de-sac rond Road 93 en op naar de riverside. Ons nieuwe guesthouse (Okay Guesthouse) lag in een zijstraat van de Blvd. Sothearos die langs het Vietnam Friendship monument loopt. We zaten dus midden tussen alle bezienswaardigheden, die we helaas inmiddels al gezien hadden...
Het nieuwe guesthouse was gelukkig een stuk beter, afgezien van de mierenplaag die vanuit de badkamer de kamer in marcheerde. De ontdekking dat DEET ook mieren afweert, zorgde voor wat vermaak: ik tekende hele doolhoven van DEET op de muur en dwong zo de mieren een bepaalde richting uit.
Anyway, bij de ingang namen we afscheid van onze grote vriend Mr. Wan en namen intrek in onze kamer.

Vanuit het hostel gingen we nog op zoek naar een pinautomaat en kwamen uiteindelijk weer helemaal op Blvd. Monivong uit. Hier zijn we een grote supermarkt ingedoken en hebben daar stokbrood ingeslagen en ik heb ook nog verse appels gekocht ($0,50 per stuk, maar ze waren wel groot).
Dat was verder zo'n beetje het enige dat we die dag gedaan hebben. In onze zoektocht naar goede eettentjes kwamen we uit bij een door Vietnamezen gerund restaurant aaan Blvd Sothearos en daar heb ik voor het eerst ph? op (Vietnamese noodlesoup).

Phnom Penh deel 1: aankomst en verkenning

Wed, 24 Sep 2008 19:36:55 GMT

Maandag 4 augustus 2008

Op weg naar Phnom Penh! Bij het hotel hadden we buskaartjes gekocht waarbij vervoer per tuk-tuk naar het busstation inbegrepen was. De weg naar het busstation was grotendeels onverhard en bezaaid met kuilen en dan zit je liever niet met 2 zware rugzakken in een tuk-tuk. Maarja, rond half 9 stonden we bij het busstation en konden we gaan zitten. Een jongetje verkocht stokbrood met La Vache Qui Rit en voor 1 dollar kocht ik er een van hem.

De bus maakte na zo'n anderhalf uur de eerste tussenstop bij een restaurant waar ik nog net genoeg tijd had om $2 kostende noodle soup naar binnen te werken voordat de chauffeur ongeduldig begon te toeteren.
Zo'n twee uur later stopten we bij een andere halteplaats met rondom een menigte verkopers (m/v) die fruit, water, geroosterde krekels en spinnen aan de man brachten. Ze hadden emmers vol gefrituurde grote harige spinnen (denk aan tarantula's maar dan kleiner) en in een emmer daaronder zaten nog levende exemplaren. Een van de kleine meisjes die met zakjes ananas aankwamen, pakte een levende spin uit een emmer en zette die op mijn arm.
Toen weer de bus in. Na een paar minuten hoorden we achter ons iemand smakelijk op iets knapperigs kauwen. We keken achterom: een meisje op de rij achter ons zat lekker een geroosterde spin op te peuzelen.

Onderweg keken we onze ogen uit: mooie landschappen werden afgewisseld met de meest armoedige dorpjes. Elk dorpje heeft minstens een vertegenwoordiger van een politieke partij, en sommigen hebben er van elke partij een. Overal staan borden van de regerende CPP (in feite ontstaan uit de Khmer Rouge), Funcinpec, Sam Rainsy en de Human Rights Party.

Voor wie het nog niet uit mijn mond gehoord hebben: Cambodja is hardcore Azië. De gevolgen van de jarenlange burgeroorlogen en bezetting door de Vietnamezen, zijn nog overal te merken. Je kunt naar mijn mening niet met goed fatsoen toeristje spelen in Cambodja zonder je te beseffen hoe het land en de bevolking gevormd werden tot wat ze nu zijn. De tegenstellingen tussen arm en rijk zijn overal in Azië groot, maar Cambodja is met geen mogelijkheid te vergelijken met bijv. Thailand of Indonesië. Nergens word je zo geconfronteerd met de ontberingen die een bevolking heeft moeten doorstaan, en tegelijkertijd met de vastberaden houding naar de toekomst. Cambodja zit op het middelpunt tussen de absolute hel van de Rode Khmer en de beloftes van rijkdom door steeds meer uitbreidend toerisme en die verandering voel je op de een of andere manier overal.

Dacht je dat Siem Reap een vat vol tegenstrijdigheden was, dan heb je Phnom Penh nog niet gezien. De stad combineert elementen van Poipet en Siem Reap en is over het algemeen een stuk minder toeristisch dan de laatste van de twee.
De tuk-tuk chauffeurs die voor het verlaten centraal station stonden te wachten op arriverende bussen, zetten de looppas in toen ze onze bus aan zagen komen, onderweg naar hun tuk-tuk nog gauw wat eten in hun mond proppend. De meesten waren binnen no-time voorzien van klanten en toen de bus 10 minuten later verder reed, bleven wij alleen achter met Mr. Wan. Toen we zijn aanprijzingen van een zeker guesthouse aan de riverside afsloegen met de mededeling dat we al iets op het oog hadden aan de lakeside, wilde ie ons daar voor $5 wel heen brengen. Dat leek ons iets teveel van het goede maar door hem ook meteen te charteren voor een stadstour de dag daarop, konden we er een leuke prijs uitkrijgen.

Dus ging het vanaf het centraal station de Blvd. Monivong op. Hier trok de Khmer Rouge 33 jaar geleden Phnom Penh binnen.
Phnom Penh kent twee gebieden waar het toerisme zich geconcentreerd heeft; een ligt rond het Boeung Kak-meer en staat bekend als Lakeside. Dit gebied wordt in tweeën gesplitst door Road 93 (alle wegen in Phnom Penh zijn genummerd, sommigen hebben daarnaast ook nog een naam zoals Blvd. Monivong).
Het andere ligt tussen het paleis en de Tonlé Sap-rivier en heet daarom Riverside.

We hadden een lakeside guesthouse uitgezocht in de Lonely Planet dat echter niet meer bleek te bestaan. Mr. Wan bracht ons naar een guesthouse helemaal aan het uiterste eind van Road 93 waar we voor 5 dollar een kamer met fan en koud water hadden. Wij waren al blij ergens op een bed neer te kunnen ploffen en namen de krakkemikkige kamer voor lief. Met Mr. Wan spraken we af dat hij de volgende dag rond 9 uur klaar zou staan.
Die avond gingen we op de gebruikelijke verkenningstocht. De doodlopende Road 93 doorklieft een waar backpackersgebied vol restaurantjes, kleine bars, winkeltjes en internetcafé's. Omdat het vanuit lakeside onpraktisch ver lopen naar het echte centrum is, zijn alle tentjes daar natuurlijk te duur. We moesten heel de straat uitlopen bijna helemaal terug naar Blvd. Monivong om de befaamde straattentjes te vinden waar we voor 6000 riel konden eten. Hier bestelde ik een bord luk lak, wat bestaat uit gebraden rundvlees met tomaten en gebakken aardappel op rijst.
Na het eten liepen we een heel stuk terug langs Blvd. Monivong tot we weer bij het station uitkwamen. Dit is gesloten omdat er wegens te weinig belangstelling geen passagierstreinen meer rijden. Gelukkig is het busvervoer zoals overal in Azië goed geregeld. Een paar kinderen renden langs ons heen en weer en riepen plagerig "Hello barang!" naar me (barang betekent buitenlander/westerling).

Bij het station sloegen we linksaf een straat in die bezaaid was met banken en daardoor door ons Bank Street werd genoemd omdat we het straatnummer steeds vergaten.
'Bank Street' is een tweebaans weg die helemaal tot aan de rivier loopt. Net voor de rivier kwamen we langs een marktplein.
Langs de rivier richting de samenkomst van de Tonlé Sap met de Mekong, loopt Sisowath Quay met aan de ene kant kades met rondvaartboten en aan de andere kant restaurants, café's, travel agents en winkeltjes.
Op het punt waar Sisowath Quay zich afsplitst van de weg die richting het paleis loopt, zagen we ineens een splinternieuwe Lamborghini Gallardo een parkeerplaats voor een hotel oprijden.
We volgden de weg richting paleis en kwamen eerst langs Wat Ounalom, een kleine tempel waarvan de meeste decoraties door de Khmer Rouge vernietigd zijn. Alle beelden en dergelijke zijn dan ook vrij nieuw en doen ontzettend kitscherig aan. Niet erg indrukwekkend.

We volgden de weg langs het National Museum en de buitenmuren van het paleis. Aan het eind maakt de weg een bocht en kijk je de statige Blvd. Norodom in. Het park rond het Friendship monument was, nu aan het eind van de middag, vol met Cambodjanen die sportief of ontspannend bezig waren. Er werd veel gebadmintond, gejogd en gevoetbald of geluierd in de zon. Aan de zuidzijde van het park staat een gouden beeld van een soort kruising tussen een draak en een kip. Verderop kom je langs het Vietnam Friendship monument dat herinnert aan de invasie van Cambodja door Vietnam in 1979. Dit markeerde het einde van de heerschappij van de Khmer Rouge maar de tijd daarna is nou ook weer niet zo rooskleurig als je zou denken.
Het monument houdt in elk geval belangrijke Communistische thema's (zoals broederschap en goedkoop produceerbare machinegeweren) in ere.

Aan het eind van het Friendship Monument park kun je rechtsaf het Independence Monument park op. Dit is net als het vorige park een brede strook groen afgewisseld met betegelde stukken. En ook hier speelden, sportten, praatten, liepen en lagen talloze Cambodjanen.
Het Independence Monument is een soort van toren in Angkor-stijl en commemoreert het vertrek van de Fransen in 1953.
In de straten rond de twee monumenten lopen veel verkopers van lokale specialiteiten. Denk dan aan geroosterde sprinkhanen en meer van dat soort dingen. We liepen verder door tot Blvd. Monivong en kwamen daar in het echte economische hart van de stad. Dit gedeelte van Blvd. Monivong tot aan 'Bank Street' heeft de malls, supermarkten, casino's, dure restaurants en bars. En zowaar Cambodja's eerste KFC!

Toen moesten we nog wel heel Blvd. Monivong aflopen tot we terug bij de lakeside waren. Bij terugkomst hadden we niet meer de puf om nog iets te gaan eten en zijn zo goed als meteen in slaap gevallen.